در قاموس کتاب مقدس در بخشی تحت عنوان «نماز و نیایش» آمده است: نماز از جمله واجبات دینی همه روزه تمام ملل و مذاهب است، چه به صورت منفرد و چه به صورت جماعت. مقصود از نماز، صحبت داشتن و گفتگو کردن با خدا و خواستن احتیاجات و اظهار تشکر و امتنان برای الطاف و مراحم حق تعالى می باشد. همچنین در همان کتاب می خوانیم: روح القدس وضع و طور و طرز نماز را به شما می آموزد و جمیع انبیا و مؤمنان و مقدسان سلف برای نماز و دعا مشهور بوده اند... .

مسیحیان در کتاب هاشان کتاب مخصوصی برای نماز و نیایش دارند.مسیحیان برای اقامه نماز و نیایش شروطی را قائل نیستند، صبحگاه به اقامه نماز و نیایش می پردازند، شامگاه نیز قبل از آن که به رختخواب بروند، به اقامه نماز می پردازند و در نماز به سپاس گزاری و شکر الهی راجع به نعمت های آن روز می پردازند و نیز به استغفار از گناهان آن روز می پردازند.

مسیحیان در روزه های یکشنبه و برخى، روز شنبه در کلیسا جمع می شوند و دعاهایی از کتاب زبور، مزامیر و پولس رامی خوانند.
مردمان معمولی بر خلاف راهبان مسیحی، فقط به دو نماز صبحگاه و شامگاه می پردازند و بقیه ساعات روز را به کار و تلاش مشغول هستند؛ در دعاي خويش به سه موضوع توجه دارند :
1- ستايش و پرستش و شكرگزاري خدا.
2- اعتراف به گناهان دانسته با دلي فروتن و توبه كار.
3- دعا و شفاعت به نام مسيح براي انسان هاي گمگشته و نجات يافته . . .